Leestijd van ongeveer 1 minuut

Ach kijk, daar zit je weer. Achter je slimme telefoon. Verloren in een wereld die bestaat uit woeste pixels. Volledig opgeslokt door alles behalve je omgeving. Want je bent bijna nooit meer waar je bent.

Zo doen we dat.

We verstoppen ons elke dag continu. Voor andere mensen, voor sociale onrust, leegte. Maar vooral voor onszelf. Een beetje lullig uit het raam staren vinden we zo ongeveer het engste wat er bestaat. Verveling is een soort straf. Dan ontdekken we namelijk dat we bestaan. Dan voelen we ons lichaam en valt ineens op wat we allemaal over onszelf denken. Dan is daar uit het niets onze menselijkheid, het ongemak, de onrust. De pijn.

Vluchten in activiteiten is jezelf ontkennen en negeren. Het is een treurige schoffering van je bestaan. Alsof je niet de moeite waard bent en aan één stuk dichtgesmeerd moet worden met actie. Druk, druk, drugs.

Kom tevoorschijn. De zon schijnt, de wereld lonkt. De échte wereld.

Ken je ‘m nog?

x gedeeld